مادرجون ته تقویمش٬

اسم همه ی سیدهایی که می شناسد را نوشته است.

تا همین چند سال پیش

که پادرد نداشت و به قول خودش "از پانیفتاده بود"

عید غدیر که از راه می رسید٬

چادرش را سر می کرد

و از صبح٬ می رفت دیدن سادات.

غروب هم که بر می گشت٬ کلی اسکناس ۵۰ تومانی و ۲۰ تومانی

عیدی گرفته بود که بین همه تقسیم می کرد.

اما حالا٬ که پایش درد می کند

روزهای عید غدیر٬ تنها به سیدهایی سر میزند

که خانه شان نزدیک است و پله ندارد.

آقا سید مهدی!

اما من می دانم

اگر شما بیایی٬

مادرجون از ذوق ِ دیدنِ شما

مثل همان سالها٬

راه می افتد.

می آید برای دیدنت

حتی اگر خانه ی شما٬

دور باشد و کلی هم پله داشته باشد.

آقا سید مهدی!

وقتی شما بیایی...

عید غدیر که بیاید٬

شما شالِ سبزت را دور گردنت می اندازی.

همه برای دیدنت می آیند.

شما دست همه ی مهمانها را می گیری...

لبخند می زنی

و می گویی:

"الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت امیر المومنین "

شمع سی و چهارم٬ نذر عید غدیری که بیاییم برای دیدنت!